Saturday, November 26, 2011

mak says it मधूक्ती

  • रागदारी / शास्त्रीय संगीत आणि उमेश व गिरीश कुलकर्णी चे चित्रपट (आणि fab -इंडिया / खादी चे कपडे) यात काय साम्य ....
  1. या गोष्टींची किंमत फार थोड्या लोकाना कळते
  2. यात प्रत्यक्ष कलाकार ( उपभोक्ते ) याना श्रोते (पाहणारे) यांच्यापेक्षा दसपट आनंद मिळतो :प
  • एखादी कलाकृती "उच्च" पातळीवरचा आनंद देते म्हणजे काय ... 
  1. ती गोष्ट आपल्या डोक्यातून काही केल्या जात नाही.
  2. आपण त्यावरच विचार करत बसतो ... आणि मग एखाद्या गणिती कोड्याचं उत्तर एकदम सापडावं तद्वतच आपल्याला त्या कलाकृतीतली गोम समजावी " अरेच्चा हे असं आहे होय" असं वाटावं ... त्यावेळी मिळतो तो आनंद समाधान ... केवळ अवर्णनीय  
  • रेल्वेचा प्रवास आरामदायी की बसचा ... रेल्वेचाच ; अर्थात! ... पण रेल्वे गाठेपर्यंतच्या प्रवासाचं काय ... मुळात गाडी लवकर मिळावी म्हणून जीवाचा आटापिटा, मग आपली गाडी नेमकी कुठल्या फलाटावर येणार ? ... ती गाठेपर्यंत आपण हमखास २ -३ जिने उतरतो / चढतो... म्हणून रेल्वेचा प्रवास आरामदायी .. पण बस गाठणं सोपं रेल्वे गाठणं नव्हे 
  • आपल्याला खरच कुठल्या गोष्टीची गरज असते ... कितीही मिळाली तरी पुरी पडत नाही अशी कुठली गोष्ट ? एकच  आणि ती म्हणजे वेळ 
  • सुंदर मुलीकडे पाहिल्यावर आपल्याला आनंद होतो हे खरय; पण त्याहून अधिक आनंद कधी मिळतो ?? आपण चुकून नजर फिरवावी आणि सुंदर मुलगी आपल्याकडे पाहत आहे याची जाणीव व्हावी!!!
  •  चालवणे  हा शब्द  इथे हत्यार चालवणे किंवा सुरा चालवणे असा वापरायचा आहे .... पुलंचं हे वाक्य तर आपल्याला अगदी पाठ आहे . पण हे  चालवणं फार महत्वाचं आहे . मी एखादी गाडी चालवतो तसं  मी माझ्या दिवस चालवू शकतो का  म्हणजे मला हवं  तसं  मी त्या दिवसात वागू शकतो का ? इंग्लिश मध्ये या अर्थी to drive असं क्रियापद आहे . तेव्हा तुम्हाला तुमच्या सवयी , दिवस, वेळ आणि नशीब चालवता येतं का ? असेल तर तुम्ही आयुष्याचे तरबेज चालक झालात ! 
  • ओदनं नास्ति तर्हि भोजनं नास्ति !
 (...वपुर्झा वरून सुचलेली शैली आणि सैरावैरा धावणार्या मनात येणारे काही विचार ..)


  


Friday, September 23, 2011

चलन्तु सर्वे संवादशालां

पूर्वपीठिका :
कला क्षेत्रे बिन्दवः न सन्ति; तत्र केवलं सहजरीत्या यत् प्रभवति तदेव प्रतिपाद्यं इति सामान्यअभ्यासः | किन्तु अहं अत्र तान्त्रिकरीत्या संवादशालायाः वर्णनं करोमि | तत्र कारणद्वयं अस्ति - एकमस्ति यत् संवादशालायाः अनन्तरं बहु कालः अभवत् अतः यदि एवमेव लिखामि तर्हि तत्र तर्क-प्रवाहः न आयाति; अन्यत् च यदि प्रवाहरुपेण लिखामि तर्हि तत्र प्रायः अभिव्यक्त्यां, पठने, लेखने च खण्डितता आगच्च्हेत! अतः एषः प्रयासः --  
दिनानि - संवादशाला पञ्चदशदिनात्मका वर्तते | निवासी शिबिरमियं देहल्यां मण्डोलीग्रामे बद्री भगत वेदविद्यालये भवति | तत्र एकं  श्री दुर्गादेवीमन्दिरं अपि  अस्ति  परिसरे दैनन्दिन जीवनात् १५ दिनानि निष्कास्य तत्र गमनाय एव एका मनीषा आवश्यकी |  यथा जले कूर्दनात पूर्वमेव तरण विषये किञ्चित् भयं भवति; यदा तरणं आरम्भते तदा तु बहु आनन्दः, विशेष लाभः च; सा एव स्थितिः अत्र | तत्र गमनात् पूर्वं किञ्चित् भयं, शङ्का च वर्तते, किन्तु गमनानन्तरं अद्वितीयः अनुभवः    |
अनुशासनम् -  संवादशाला मम कृते अनुशासनस्य एकः महत्त्वपूर्ण पाठः | तत्र प्रातःकाले पञ्चवादनात आरभ्य रात्रौ दशवादनपर्यन्तं नैरन्तर्येण सत्राणि आयोजितानि सन्ति | अनुशासनस्य बिन्दू स्तः :
संस्कृतेन संभाषणं 
समयपालनं   
 यदि आज्ञापालनं क्रियते तर्हि अन्यत् सर्वं विनासायासं भवति ! अन्यया भाषया संभाषणं सर्वथा निषिद्धं तत्र, केवलं संस्कृतेन संभाषणं ! यदि संस्कृतं न जानाति तर्हि दिनद्वयं तूष्णीं स्थातव्यं ! समयपालनविषये तु सैन्यसमाना जागरुकता - तत्र शिक्षकाः  अस्मान् लज्जीकृत्वा अस्मद्पूर्वमेव कक्षायां आगच्छन्ति स्म | 
शिबिरस्थलस्य स्वच्छता, आवासीय प्रकोष्ठस्य स्वच्छता इत्यपि अस्माकमेव दायित्वमासीत् | प्रातःकाले ५.४५ तः ६.१५ पर्यन्तं व्यायामं समाप्य स्वच्छता करणीया | सहभागीजनानां गणद्वयेषु एतत् दायित्वं विभक्तं आसीत | गणे केषाञ्चन दायित्वं भोजनपरिवेषणं | किन्तु प्रत्येकेन  एकं दिनं विहाय एकस्मिन् दिने शिबिरस्य व्यवस्थापने किमपि कार्यं करणीयं | 
संपूर्णं संस्कृतं -  शिबिरस्थलात् बहिर्गमनाय अनुज्ञा न आसीत् | पुनः जङ्गमवाणी तैः स्वीकृता | बहिस्थ विश्वेन सह कोपि संपर्कः एव नास्ति | संपूर्णः अज्ञातवासः ! एवं सर्वं संस्कृतं विहाय तत्र अन्यत् किमपि चिन्तने अपि न भवेत् इति निश्चितं आसीत् |
सत्राणि - प्रातः ८.३० तः आरभ्य  रात्रिकाले ९.४५ पर्यन्तं शत सत्राणि आसन् | प्रातः ७.३० तः ८.०० वादनपर्यन्तं प्रार्थना, प्रातःस्मरणं च विद्यते स्म | द्वितीय-तृतीये सत्रे मिलित्वा एकमेव सत्रं  - १०.३० तः १२.३० पर्यन्तं - तदासीत् संभाषण-शिबिर-सत्रं | आदर्श संभाशणशिबिरं तदा भवति स्म | माध्यान्ह सत्रे अध्यापनस्य अभ्यासः तथा च केचन व्याकरण पाठाः आसन् |
"भाषा-क्रीडा" इति ५.४५ तः ६.१५ पर्यन्तं विशेष कार्यक्रमः -- चोरान्वेषणं, संख्याक्रीडा, कथापूर्ती-क्रीडा एवं क्रीडया अपि भाषाभ्यासः एव कारयन्ति स्म तत्रस्थाः शिक्षकाः |  ७.३० वादने यदा सर्वाणि सत्राणि समाप्यन्ते तदा महान् सन्तोषः सर्व छात्राणाम् ! किन्तु न विश्रान्तव्यं -- भोजनात् परम् आसीत् प्रतिभाप्रदर्शनं | तत्र अनेकानि संस्कृत नाटकानि तथा च गीतानि पठितवन्तः वयं | मूकाभिनयं कृत्वा क्रियातर्कः, संस्कृत-गीत-प्रतियोगिता, हास्यकनिका-प्रतियोगित इति अपि तत्र आसन् कार्यक्रमाः |     

एवं आदिनं सर्वे व्यस्ताः, श्रान्ताः च अभवन् | किन्तु सा श्रान्तिः अस्माकं हिताय एव आसीत् इतीदानीं ज्ञायते ! यदि धाराप्रवाहेण संस्कृतं वक्तव्यं तर्हि संस्कृतस्य तपं - तपश्चर्या आवश्यकी ! सा तपश्चर्या संवादशालायां एव भवति इति मम अनुभवः |

मित्राणि - देहल्यां सति अपि संवादशालायं संपूर्ण-भारतात् छात्राः आगच्छन्ति | मया सह एकः जयेन्द्रनाम्नः सिन्गापूरवासी मित्रं अपि आसीत् | सः तु नवमकक्षायाः छात्रः ! चिन्मय-मिशन इत्यत्र कार्यं कुर्वन् एकः स्वामीमहोदयः अपि सहपाठी रुपेण लब्धः मया - संवित्-चैतन्यः इति महोदयस्य नामधेयं | कनिष्ठतमः छात्रः अष्टमकक्षातः - ज्येष्ठतमः च सप्ततिवर्ष -वयस्कः -- अतः छात्रेषु अपि वैविध्यं आसीत् | पुनः मातृभाषाभिन्नत्वात् संस्कृतेन संभाषणं अनिवार्यमेव अभवत् |
केचन गायकाः, केचन वादकाः, केचन अभिनेतारः, केचन मितभाषिणः, केचन वाचालाः -- एवं नैके मित्राणि लब्धानि तत्र -- सूर्यनारायणः, पङ्कजः, भावेशः, विनेशः, अमित-शर्मा, चन्द्रहास महोदयः, पवनः , अवध बिहारी, सूर्यदेवः, इत्यादयः नैके ... सर्वेषां नामानि स्मर्तुं अहं असमर्थः धिक् मे स्मरणशक्तिः !
उपहारक्षणाः  - 
श्री चमूकृष्णशास्त्री महोदयेन सह मेलनं संवादशालायं महान् उपहारः | तेन मेलनेन अहं संस्कृत-कार्यार्थं बहु बलं प्राप्नवम् |  संघटन-मन्त्री श्री कामत महोदयं अपि मिलितवान् अहं , संवादशालायाः कार्यप्रमुखः श्री श्रीशदेवपुजारी तथा च संस्कृतभारत्याः पूर्णकालिक कार्यकर्ता श्री सुधीष्टकुमार मिश्रः  इत्येतेषां अपि साम्मुख्यं अभवत् |  एवं संस्कृत क्षेत्रस्य द्रोण-भीष्मादिभिः सह एकस्य सैनिकस्य मेलनं इति महान् आनन्दस्य विषयः खलु ?
तात्पर्यं : - 
आहत्य मया यः अनुभवः तत्र प्राप्तः सः अभूतपूर्वः अस्ति | M Tech शिक्षणं समाप्य वृत्तिक्षेत्रे गमनात प्राक् एतस्य अनुभवस्य विशेष महत्त्वं अस्ति |

यदि संस्कृतं रोचते भवते / भवत्यै तर्हि संवादशालं अवश्यं गन्तव्यं |





Sunday, April 3, 2011

The Greater Loss

Once the ocean asked the river water as it came to meet him-“Why do you seem so nervous and moving slowly? You jumped off the mountains and travelled through tough terrains just to meet me! Then what is the matter now?”

“Yeah! I agree that I was very much eager to meet you and ran furiously towards the goal, but as I traveled I now realize that I am going to miss the felicity and excitement of the journey which I had. And now as I reached nearer, I know that I am going to become greater, but the nervousness is due to the loss of tiny things which I shall never experience again” the water said.